Hier bent uKinderdoop en/ of volwassenendoop…een slotbalans

Kinderdoop en/ of volwassenendoop…een slotbalans


We vervolgen in dit laatste artikel de reis door de kerkgeschiedenis. We hebben er dan een reis opzitten van de tijd van Abraham tot nu toe. Op die lange reis is duidelijk geworden dat kinderdoop en volwassendoop spanningsloos naast elkaar kunnen staan.

Maar hoe moeten wij dan aankijken tegen overdoop en opdragen van kinderen?

De reis door de kerkgeschiedenis

De vroege kerk stond het dichtst bij de praktijk van het NT. Grafschriften van kleine kinderen laten zien hoezeer zij bij God hoorden. Vroeg gestorven kinderen werden als gelovigen gerekend. En een gelovige was in het vroegere kerkelijke spaakgebruik iemand die door de doop toegang had verkregen tot de kerk. Ik geef enkele grafschriften van kinderen weer:

  • Gelovig uit gelovigen

  • Gelovig van geboorte

  • Dienaar van Christus

  • Heilig kindje

  • In vrede heengegaan

  • Aan Innocens, die drie jaar met de Heilige Geest geleefd heeft

  • Onzondig kind

  • Nieuwgeboren

Geschriften van theologen en kerkvaders bevestigen dat de kinderdoop de gehele geschiedenis door gold als onbetwistbaar kerkelijk gebruik.

De kinderdoop is niet door een ontspoorde kerk uitgevonden zoals de dopersen in de 16e eeuw beweerden. Als de dopersen gelijk hebben dat de kinderdoop fout is en dat daarom een nieuwe kerk nodig is, dan zou Christus tot het jaar 1522 zonder kerk geweest zijn en de kerk verlaten hebben vanwege deze dwaling. En dat strijdt met de belofte van Mt.28:20…aldus Datheen in zijn discussie met de dopersen. In de Reformatie zijn veel slechte praktijken van Rome overboord gezet. Maar in de stroom der geschiedenis is de kinderdoop als kostbaar teken meegekomen in de bedding van de gereformeerde kerken… niet als een zwerfkei maar als een fundament van Gods grote genade!

Opdragen is te weinig…de overdoop te veel!

Wie overgaat naar een evangelische gemeente komt algauw bij de gedachte van het opdragen van kinderen en de volwassendoop. Maar opdragen is minder rijk dan de kinderdoop. Ouders verwoorden vooral iets naar God toe: ‘Je mag er bij horen! We wijden jou aan God!’ De kinderdoop drukt vooral uit dat God iets naar ons toe verwoordt! Opdragen is meer onze acte naar God toe. Kinderdoop is de acte van de souvereine God naar ons toe. De doop is Gods teken. Wissel het niet in tegen het opdragen van kinderen. De doopbeloften zijn er veel te kostbaar voor!

Het zijn vaak heel positieve broeders en zusters die in de acte van de doop een nieuwe toewijding aan God zoeken. Zij verlangen naar de ervaring van de nabijheid van Christus en de aanraking van de Geest. Vaak is voor hen de kinderdoop vervaagd. Maar moet je de lijnen van de kinderdoop overtrekken als ze in je eigen leven vervaagd zijn? De doop als ‘herhalingsrecept’? Maar hoe vaak dan?

In de 16e eeuw werden dopersen bij nieuwe ervaringen of wanneer ze naar een andere en vaak strengere gemeente overgingen opnieuw gedoopt. In een gesprek met een Pinkstervoorganger vertelde hij mij onlangs dat een asielzoeker tweemaal gedoopt was. Eerst toen hij tot geloof kwam en daarna toen hij opnieuw een intense ervaring met God kreeg. Wordt zo Gods teken van trouw niet ons teken dat wij naar believen herhalen? Werd ooit de besnijdenis herhaald als het volk afweek? Nieuwe toewijding gevolgd door een nieuwe besnijdenis? Wordt een huwelijksluiting herhaald als het een tijdje slechter gaat? Gaat men bij nieuwe toewijding weer naar het stadhuis? Nee, dan wordt het verbond weer geïntensiveerd. In het O.T werd het volk vaak teruggeroepen naar de rijkdom van verbond ( Joz.24/ 2 Kron.29)

Als mensen bewuste beleving zoeken…opnieuw intense ervaring om bij Jezus te horen…dan kan die ervaring ook anders gestalte krijgen. Doopvernieuwing in de binnenkamer waar je zonde belijdt en je opnieuw aan God wijdt! Doopvernieuwing aan het H.A. waar je opnieuw liefde aan God betuigt en je zijn tekenen ontvangt! Er zijn allerlei vormen te bedenken om je opnieuw toe te wijden. Maar gebruik uit respect voor God dit teken niet een tweede maal. In de P.K.N. wandelt een nieuw liturgisch begrip de kerk binnen:’een waterhandeling’ Een nieuw ritueel om de eerste doop te gedenken en het geloof te bevestigen. Maar dan zit je wel dicht bij de overdoop! Niet aan beginnen…lijkt me. Is overdoop dan heel zondig? Ik zou liever willen spreken van een dwaling! Een niet goed zien hoe de kinderdoop in de hele Schrift verankerd ligt!

Slotbalans

Uiteraard moeten we ook zelf in de spiegel kijken. Hoe gaan we om met de kinderdoop?

Hoe wordt de rijkdom van het verbond voorgeleefd? De roep om intense beleving van het geloof en overdoop wordt sterker naarmate de kerk lauw wordt en niet meer Godvrezend uit de doopbeloften leeft!

Laten we elkaar niet verketteren om de doop! We houden van onze broeders en zusters in evangelische gemeenten! Zoveel bindt ons met elkaar! Verschillende visies zullen er blijven , maar we zien uit naar die dag waarop de Here zelf onze verschillen zal overwinnen.

Dan zullen we samen met alle heiligen ten volle datgene beleven waar de doop naar verwijst: volledige verzoening en afwassing van onze zonden. De doop…Gods trouwring om onze vinger geschoven. We zullen niet vechten om de trouwring maar spreken over datgene waar deze ring naar verwijst: Gods verzoenende liefde in Jezus Christus! Tegelijk zullen we ons rijk weten met de kinderdoop: Als kind reeds op Naam gezet, betekent: De Vader belooft trouwe zorg. De Zoon belooft wassing en reiniging. De Geest belooft inwoning! We zijn zo rijk als de Drieënige God om ons heen komt staan!

A.Wagenaar

Volg ons:

Kerkdienst luisteren

Luister hier tijdens de dienst. Kerkdienst gemist? luister dan hier.

Zoeken

Textgrootte

Current Size: 100%